← Ana sayfaya dön

Bir yerlerden başlamak...

SEYİR DEFTERİ

Bu günce hakkında çok düşündüm. Çok düşünmek konusunda iyiyim ama bugüne kadar bir faydasını görmedim. Yapmak istediğim şey; yaklaşık yirmi senedir sürdürdüğüm ama hâlâ bir şekilde başında olduğumu hissettiğim bir iş, bir meslek hakkındaki izlenimlerimi ve yaptıklarımı paylaşmak. Evet, hepsi bu kadar. Ben bunun için mi bu kadar düşündüm? Dediğim gibi, düşünmek konusunda iyiyim; fakat düşünmenin bir süre sonra geviş getirmeye dönüşebildiğini de kendime hatırlatmam gerek.

Her neyse, işte başladım. Bu günce, her şeyden önce mesleki bir kayıt. Yani yaptığım ve adını koymakta zorlandığım bir iş hakkında yazacağım burada. Birilerinin ilgisini çeker mi, bilmiyorum. Doğrusu birinci meselem de bu değil. Dert edindiğim şeyler arasında en başa koyabileceğim mevzu, geriye bir kayıt bırakmak. Diğerlerine zamanı geldikçe değinmeye çalışırım ama şu an esas belirtmek istediğim şey, bunun bir çeşit seyir defteri olduğu. Somut yaşantıları, anları ve nesneleri göz önünde tutan; bunlar etrafında geliştirdiği merak ve sorulara cevap arayan birinin izleri...

Bu yazdıklarım umarım bu işe yarar.

Popüler Yazılar

Sahafın İsmine ve Cismine Dair

SEYİR DEFTERİ “Sahaf" kelimesinin içinde sakladığı kibir beni kendinden uzaklaştırıyor. Sevmiyorum bu kelimeyi; barındırdığı iddiayı, romantizmi, hatta vadettiği kimlik ihtimalini de sevmiyorum. Her şeyin sonuna kadar metalaştığı, metalaştırıldığı bir çağda; hesabı verilmemiş, hak edilmemiş bir geleneğe yaslanıp salt bir unvanla dik duruş devşirmenin haksızlığı beni kızdırıyor. Tanıdığım "sahaf"ların birçoğu, vahşi kapitalizmin şafağında talana çıkan "kâşiflerden" farksız. O yüzden ben de başına bir ephemerist iliştirdim. Böylece yaptığım şeyin, çoğunluk için açıklanmadan —çoğu zaman açıklandıktan sonra bile— kolayca kavranamayan, ilk bakışta hiçbir kalıbı çağrıştırmayan bir adı daha olsun istedim. Ortada apaçık ve hazır bir anlam yok yani. Sadece niyet ve çaba var.

Son Yazı

Sahafın İsmine ve Cismine Dair

SEYİR DEFTERİ “Sahaf" kelimesinin içinde sakladığı kibir beni kendinden uzaklaştırıyor. Sevmiyorum bu kelimeyi; barındırdığı iddiayı, romantizmi, hatta vadettiği kimlik ihtimalini de sevmiyorum. Her şeyin sonuna kadar metalaştığı, metalaştırıldığı bir çağda; hesabı verilmemiş, hak edilmemiş bir geleneğe yaslanıp salt bir unvanla dik duruş devşirmenin haksızlığı beni kızdırıyor. Tanıdığım "sahaf"ların birçoğu, vahşi kapitalizmin şafağında talana çıkan "kâşiflerden" farksız. O yüzden ben de başına bir ephemerist iliştirdim. Böylece yaptığım şeyin, çoğunluk için açıklanmadan —çoğu zaman açıklandıktan sonra bile— kolayca kavranamayan, ilk bakışta hiçbir kalıbı çağrıştırmayan bir adı daha olsun istedim. Ortada apaçık ve hazır bir anlam yok yani. Sadece niyet ve çaba var.